رباعی شمارهٔ ۳۷۹
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 3655
گر حلقه آن زلف چو شستت نگرفت
تا باده از آن دو چشم مستت نگرفت
می طعنه زنند دشمنانم شب و روز
کز پای درآمدی و دستت نگرفت