دیوان ادب پارسی
دیوان ادب پارسی

رباعی شمارهٔ ۱۰۰۴

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 4280

گه باده لقب نهادم و گه جامش
گاهی زر پخته گاه سیم خامش
گه دانه و گاه صید و گاهی دامش
این جمله چراست تا نگویم نامش