رباعی شمارهٔ ۱۰۹۴
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 4370
حاشا که کند دل به دگر جا منزل
دور از دل من که گردد از عشق خجل
چشمم چو شکفت غیر آب تو نخورد
هم سرمه دیده ای و هم قوت دل