رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 4471
تا زلف تو را به جان و دل بنده شدیم
چون زلف تو بس جمع و پراکنده شدیم
ارواح تو را سجده کنان می گویند
چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم