رباعی شمارهٔ ۱۲۳۲
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 4508
دوش آمده بود از سر لطفی یارم
شب را گفتم فاش مکن اسرارم
شب گفت پس و پیش نگه کن آخر
خورشید تو داری ز کجا صبح آرم