رباعی شمارهٔ ۱۷۰۷
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 4983
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی