رباعی شمارهٔ ۱۷۲۲
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 4998
ای داده مرا چو عشق خود بیداری
وین شمع میان این جهان تاری
من چنگم و تو زخمه فرو نگذاری
وانگه گویی بس است تا کی زاری