بخش ۴۶ - ترجیح نهادن نخچیران توکّل را بر اجتهاد
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — مثنوی د۱ شماره 5316
ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر اجتهاد
قوم گفتندش که کسب از ضعف خلق
لقمه تزویر دان بر قدر حلق
نیست کسبی از توکل خوب تر
چیست از تسلیم خود محبوب تر
بس گریزند از بلا سوی بلا
بس جهند از مار سوی اژدها
حیله کرد انسان و حیله ش دام بود
آنک جان پنداشت خون آشام بود
در ببست و دشمن اندر خانه بود
حیله فرعون زین افسانه بود
صد هزاران طفل کشت آن کینه کش
وانک او می جست اندر خانه اش
دیده ما چون بسی علت دروست
رو فنا کن دید خود در دید دوست
دید ما را دید او نعم العوض
یابی اندر دید او کل غرض
طفل تا گیرا و تا پویا نبود
مرکبش جز گردن بابا نبود
چون فضولی گشت و دست و پا نمود
در عنا افتاد و در کور و کبود
جان های خلق پیش از دست و پا
می پریدند از وفا اندر صفا
چون به امر اهبطوا بندی شدند
حبس خشم و حرص و خرسند ی شدند
ما عیال حضرتیم و شیر خواه
گفت الخلق عیال للاله
آنک او از آسمان باران دهد
هم تواند کاو ز رحمت نان دهد