بخش ۴۸ - باز ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر جهد
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — مثنوی د۱ شماره 5318
باز ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر جهد
جمله با وی بانگ ها بر داشتند
کان حریصان که سبب ها کاشتند
صد هزار اندر هزار از مرد و زن
پس چرا محروم ماندند از زمن
صد هزار ان قرن ز آغاز جهان
همچو اژدر ها گشاده صد دهان
مکر ها کردند آن دانا گروه
که ز بن بر کنده شد زان مکر کوه
کرد وصف مکر هاشان ذوالجلال
لتزول منۡه اقلال ٱلجبال
جز که آن قسمت که رفت اندر ازل
روی ننمود از شکار و از عمل
جمله افتادند از تدبیر و کار
ماند کار و حکم های کردگار
کسپ جز نامی مدان ای نام دار
جهد جز وهمی مپندار ای عیار