دیوان ادب پارسی
دیوان ادب پارسی

بخش ۶۳ - از خر افکندن ابلیس معاویه را و روپوش و بهانه کردن و جواب گفتن معاویه او را

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — مثنوی د۲ شماره 5505

از خر افکندن ابلیس معاویه را و روپوش و بهانه کردن و جواب گفتن معاویه او را
گفت هنگام نماز آخر رسید
سوی مسجد زود می باید دوید
عجلوا الطاعات قبل الفوت گفت
مصطفی چون در معنی می بسفت
گفت نی نی این غرض نبود تو را
که بخیری ره نما باشی مرا
دزد آید از نهان در مسکنم
گویدم که پاسبانی می کنم
من کجا باور کنم آن دزد را
دزد کی داند ثواب و مزد را