بخش ۱۰۹ - پذیرا آمدن سخن باطل در دل باطلان
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — مثنوی د۲ شماره 5551
پذیرا آمدن سخن باطل در دل باطلان
گفت اینک راست پذرفتم به جان
کژ نماید راست در پیش کژان
گر بگویی احولی را مه یکی ست
گویدت این دوست و در وحدت شکی ست
ور برو خندد کسی گوید دو است
راست دارد این سزای بدخو است
بر دروغان جمع می آید دروغ
للخبیثات الخبیثین زد فروغ
دل فراخان را بود دست فراخ
چشم کوران را عثار سنگ لاخ