بخش ۱۸۸ - رسیدن آن عاشق به معشوق خویش چون دست از جان خود بشست
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — مثنوی د۳ شماره 5745
رسیدن آن عاشق به معشوق خویش چون دست از جان خود بشست
همچو گویی سجده کن بر رو و سر
جانب آن صدر شد با چشم تر
جمله خلقان منتظر سر در هوا
کش بسوزد یا برآویزد ورا
این زمان این احمق یک لخت را
آن نماید که زمان بدبخت را
همچو پروانه شرر را نور دید
احمقانه در فتاد از جان برید
لیک شمع عشق چون آن شمع نیست
روشن اندر روشن اندر روشنیست
او به عکس شمعهای آتشیست
می نماید آتش و جمله خوشیست