بخش ۱۲۳ - مثل
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — مثنوی د۶ شماره 6225
مثل
گفت با درویش روزی یک خسی
که ترا این جا نمی داند کسی
گفت او گر می نداند عامیم
خویش را من نیک می دانم کیم
وای اگر برعکس بودی درد و ریش
او بدی بینای من من کور خویش
احمقم گیر احمقم من نیک بخت
بخت بهتر از لجاج و روی سخت
این سخن بر وفق ظنت می جهد
ورنه بختم داد عقلم هم دهد