قلم:
غزل شمارهٔ ۱۲۹
شیخ اجل مصلح‌الدین سعدی شیرازی — غزلیات سعدی شماره 129
خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست
در بهشت است که هم‌خوابه حورالعینی‌ست
دولت آنست که امکان فراغت باشد
تکیه بر بالش بی‌دوست نه بس تمکینی‌ست
همه عالم صنم چین به حکایت گویند
صنم ماست که در هر خم زلفش چینی‌ست
روی اگر باز کند حلقه سیمین در گوش
همه گویند که این ماهی و آن پروینی‌ست
گر منش دوست ندارم همه کس دارد دوست
تا چه ویسی‌ست که در هر طرفش رامینی‌ست
سر مویی نظر آخر به کرم با ما کن
ای که در هر بن موییت دل مسکینی‌ست
جز به دیدار توام دیده نمی‌باشد باز
گویی از مهر تو با هر‌که جهانم کینی‌ست
هر که ماه ختن و سرو روانت گوید
او هنوز از قد و بالای تو صورت‌بینی‌ست
بنده خویشتنم خوان که به شاهی برسم
مگسی را که تو پرواز دهی شاهینی‌ست
نام سعدی همه جا رفت به شاهدبازی
وین نه عیب است که در ملت ما تحسینی‌ست
کافر و کفر و مسلمان و نماز و من و عشق
هر کسی را که تو بینی به‌سر خود دینی‌ست
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.