قلم:
غزل شمارهٔ ۲۸۴
شیخ اجل مصلح‌الدین سعدی شیرازی — غزلیات سعدی شماره 284
به کوی لاله‌رخان هر که عشق‌باز آید
امید نیست که دیگر به عقل بازآید
کبوتری که دگر آشیان نخواهد دید
قضا همی بردش تا به چنگ باز آید
ندانم ابروی شوخت چگونه محرابی‌ست
که گر ببیند زندیق در نماز آید
بزرگوار مقامی و نیک‌بخت کسی
که هر دم از در او چون تویی فراز آید
تُرش نباشم اگر صد جواب تلخ دهی
که از دهان تو شیرین و دل‌نواز آید
بیا و گونهٔ زردم ببین و نقش بخوان
که گر حدیث کنم قصه‌ای دراز آید
خروشم از تَف سینه‌ست و ناله از سر درد
نه چون دگر سخنان کز سر مجاز آید
به جای خاک، قدم بر دو چشم سعدی نِه
که هر که چون تو گرامی بوَد به ناز آید
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.