قلم:
غزل شمارهٔ ۳۴۸
شیخ اجل مصلح‌الدین سعدی شیرازی — غزلیات سعدی شماره 348
چشم خدا بر تو ای بدیع‌شمایل!
یارِ من و شمعِ جمع و شاهِ قبایل!
جلوه‌کنان می‌روی و باز می‌آیی
سرو ندیدم بدین صفت متمایل
هر صفتی را دلیل معرفتی هست
روی تو بر قدرت خدای دلایل
قصهٔ لیلی مخوان و غصهٔ مجنون
عهد تو منسوخ کرد ذکر اوایل
نام تو می‌رفت و عارفان بشنیدند
هر دو به رقص آمدند سامع و قایل
پرده چه باشد میان عاشق و معشوق
سدِ سکندر نه مانع است و نه حایل
گو همه شهرم نگه کنند و ببینند
دست در آغوش یار کرده حمایل
دور به آخر رسید و عمر به پایان
شوق تو ساکن نگشت و مهر تو زایل
گر تو برانی، کَسم شفیع نباشد
ره به تو دانم، دگر به هیچ وسایل
با که نگفتم حکایت غم عشقت
این همه گفتیم و حل نگشت مسائل
سعدی از این پس، نه عاقل‌ست، نه هشیار
عشق بچربید بر فنون فضایل
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.