قلم:
غزل شمارهٔ ۳۵۹
شیخ اجل مصلح‌الدین سعدی شیرازی — غزلیات سعدی شماره 359
ساقیا می ده که مرغ صبح بام
رخ نمود از بیضه زنگارفام
در دماغ می‌پرستان بازکش
آتش سودا به آب چشم جام
یا رب از فردوس کی رفت این نسیم؟
یا رب از جنت که آورد این پیام؟
خاطر سعدی و بار عشق تو
راکبی تند است و مرکوبی جمام
جان ما و دل غلام روی توست
ساتکینی ساتکینی ای غلام
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.