قلم:

غزل شمارهٔ ۴۴۱

عهد کردیم که بی‌دوست به صحرا نرویم

بی‌تماشاگه رویش، به تماشا نرویم

بوستان، خانهٔ عیش است و چمن، کوی نشاط

تا مهیا نبود عیش مهنا نرویم

دیگران با همه کس، دست در آغوش کنند

ما که بر سفرهٔ خاصیم به یغما نرویم

نتوان رفت مگر در نظر یار، عزیز

ور تحمل نکند زحمت ما تا نرویم

گر به خواری ز در خویش براند ما را

به امیدش بنشینیم و به درها نرویم

گر به شمشیر احبا تنِ ما پاره کنند

به تظلم به در خانهٔ اعدا نرویم

پای گو بر سر و بر دیدهٔ ما نِه چو بساط

که اگر نقش بساطت برود، ما نرویم

به درشتی و جفا روی مگردان از ما

که به کشتن برویم از نظرت یا نرویم

سعدیا! شرط وفاداری لیلی آن است

که اگر مجنون گویند به سودا نرویم

حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.

← شعر قبلی فهرست کل اشعار این بخش شعر بعدی →