قلم:
غزل شمارهٔ ۴۸۴
شیخ اجل مصلح‌الدین سعدی شیرازی — غزلیات سعدی شماره 484
بیا که در غم عشقت مشوشم بی‌تو
بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی‌تو
شب از فراق تو می‌نالم، ای پری‌رخسار!
چو روز گردد گویی در آتشم بی‌تو
دمی تو شربت وصلم نداده‌ای، جانا!
همیشه زهر فراقت همی چِشَم بی‌تو
اگر تو با منِ مسکین چنین کنی، جانا!
دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی‌تو
پیام دادم و گفتم «بیا خوشم می‌دار»
جواب دادی و گفتی که «من خوشم بی‌تو»
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.