قلم:
رباعی شمارهٔ ۶۸
شیخ اجل مصلح‌الدین سعدی شیرازی — رباعیات سعدی شماره 68
من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
نارنج زنخدان تو در مشتم بود
دیدم که همی گزم لب شیرینش
بیدار چو گشتم سر انگشتم بود
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.