قلم:

قطعه شمارهٔ ۹

کوه عنبر نشسته بر زنخش

راست گویی بهی‌ست مشک‌آلود

گر به چنگال صوفیان افتد

ندهندش مگر به شفتالود

حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.

← شعر قبلی فهرست کل اشعار این بخش شعر بعدی →