قلم:
شمارهٔ ۱۵۲
شیخ اجل مصلح‌الدین سعدی شیرازی — قطعات سعدی شماره 172
شجر مقل در بیابان‌ها
نرسد هرگز آفتی به برش
رطب از شاهدی و شیرینی
سنگ‌ها می‌زنند بر شجرش
بلبل اندر قفس نمی‌ماند
سال‌ها، جز به علت هنرش
زاغ ملعون از آن خسیس‌ترست
که فرستند باز بر اثرش
وز لطافت که هست در طاووس
کودکان می‌کنند بال و پرش
که شنیدی ز دوستان خدای
که نیامد مصیبتی به سرش؟
هر بهشتی که در جهان خداست
دوزخی کرده‌اند بر گذرش
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.