قلم:
شعر ۷ - فی الشیب
شیخ اجل مصلح‌الدین سعدی شیرازی — قطعات سعدی شماره 255
إِنْ هَجَرتُ النّاسَ و اخْتَرْتُ النَّویٰ
لا تَلُومُونی فَإنَّ الْعُذرَ بان
زَمَنٌ عَوَّجَ ظَهْری بَعْدَما
کُنْتُ أَمْشِی وَ قَوامی غُصْنُ بان
طالَما صُلْتُ عَلَی أُسْدِ الشَّریٰ
وَ بَقِیتُ الیومَ أَخْشَی الثُّعْلُبان
کَیْفَ لَهْوِی بَعدَ أَیّامِ الصِّبا؟
وَ انْقَضَی الْعُمْرُ وَ مَرَّ الْأَطْیَبان
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.