قلم:
حکایت شمارهٔ ۳۸
شیخ اجل مصلحالدین سعدی شیرازی — گلستان سعدی شماره 39
چو کاری بی فُضولِ من بر آید
مرا در وی سخن گفتن نشاید
و گر بینم که نابینا و چاه است
اگر خاموش بنشینم گناه است
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیکنامی و پرهیز از مردمآزاری.