قلم:

حکایت شمارهٔ ۳۶

من گُرْسِنِه در برابرم سفرهٔ نان

همچون عَزَبم بر درِ حمّامِ زنان

کوفته بر سفرهٔ من گو مباش

گُرْسِنه را نانِ تهی، کوفته‌است

حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.

← شعر قبلی فهرست کل اشعار این بخش شعر بعدی →