قلم:
حکایت شمارهٔ ۷
شیخ اجل مصلح‌الدین سعدی شیرازی — گلستان سعدی شماره 97
نه چندان بخور کز دهانَت بر‌آید
نه چندان که از ضعف جانت بر‌آید
با آن‌که در وجودِ طعام است عیشِ نفس
رنج آوَرَد طعام که بیش از قَدَر بوَد
گر گُل‌شِکَر خوری به تکلّف، زیان کند
ور نانِ خشک دیر خوری، گل‌شکر بوَد
معده چو کج گشت و شکم‌درد خاست
سود ندارد همه اسباب، راست
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.