قلم:
غزل شماره 197
خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی — غزلیات شماره 197
شاهدان گر دلبری زین سان کنند
زاهدان را رخنه در ایمان کنند
هر کجا آن شاخ نرگس بشکفد
گل‌رخانش دیده نرگس‌دان کنند
ای جوان سروقد! گویی ببر
پیش از آن کز قامتت چوگان کنند
عاشقان را بر سر خود حکم نیست
هر چه فرمان تو باشد آن کنند
پیش چشمم کمتر است از قطره‌ای
این حکایت‌ها که از طوفان کنند
یار ما چون گیرد آغاز سماع
قدسیان بر عرش دست‌افشان کنند
مردم چشمم به خون آغشته شد
در کجا این ظلم بر انسان کنند؟
خوش برآ با غصه، ای دل! کاهل راز
عیش خوش در بوتهٔ هجران کنند
سر مکش حافظ ز آه نیم‌شب
تا چو صبحت، آینه رخشان کنند
✨ تعبیر و پیام شعر:
نیت شما بسیار فرخنده است؛ تردید را از دل بزدایید و بر خدا توکل کنید. صبری که پیشه کرده‌اید ثمر خواهد داد و مرادتان حاصل می‌گردد.