قلم:
غزل شماره 426
خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی — غزلیات شماره 426
از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه
«انی رأیت دهرا، من هجرک القیامه»
دارم من از فراقش، در دیده صد علامت
لیست دموع عینی، هذا لنا العلامه؟
هر چند کآزمودم، از وی نبود سودم
من جرب المجرب، حلت به الندامه
پرسیدم از طبیبی، احوال دوست گفتا
«فی بعدها عذاب، فی قربها السلامه»
گفتم «ملامت آید، گر گرد دوست گردم»
و الله ما رأینا، حبا بلا ملامه
حافظ چو طالب آمد، جامی به جان شیرین
حتی یذوق منه، کأسا من الکرامه
✨ تعبیر و پیام شعر:
نیت شما بسیار فرخنده است؛ تردید را از دل بزدایید و بر خدا توکل کنید. صبری که پیشه کرده‌اید ثمر خواهد داد و مرادتان حاصل می‌گردد.