غزل شماره 110

پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

وآن راز که در دل بنهفتم به درافتاد

از راه نظر مرغ دلم گشت هواگیر

ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد

دردا که از آن آهوی مشکین سیه چشم

چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد

از رهگذر خاک سر کوی شما بود

هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد

مژگان تو تا تیغ جهانگیر برآورد

بس کشتهٔ دل زنده که بر یکدگر افتاد

بس تجربه کردیم در این دیر مکافات

با دردکشان هر که درافتاد برافتاد

گر جان بدهد سنگ سیه، لعل نگردد

حافظ که سر زلف بتان دست‌کشش بود

بس طرفه حریفی‌ست کش اکنون به سر افتاد

حافظ با وجود کهولت سن، دوباره عاشق شده و راز دلش فاش گشته است. او با دیدن معشوق، مانند آهویی تشنه دنبال او افتاده و برای وصال او خون دل‌ها خورده است. او به این حقیقت تلخ اشاره می‌کند که سرنوشت هرکس از پیش تعیین شده و تجربه نشان داده که معاشرت با بدسیرتان عاقبت خوشی ندارد. در پایان می‌گوید که این عشق جدید سر او را به باد داده است.