قلم:
غزل شماره 282
خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی — غزلیات شماره 282
ببرد از من قرار و طاقت و هوش
بت سنگین‌دل سیمین بناگوش
نگاری چابکی شنگی کله‌دار
ظریفی مه‌وشی ترکی قباپوش
ز تاب آتش سودای عشقش
به سان دیگ دایم می‌زنم جوش
چو پیراهن شوم آسوده‌خاطر
گرش همچون قبا گیرم در آغوش
اگر پوسیده گردد استخوانم
نگردد مهرت از جانم فراموش
دل و دینم، دل و دینم ببرده‌ست
بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش
دوای تو، دوای توست حافظ
لب نوشش، لب نوشش، لب نوش
✨ تعبیر و پیام شعر:
نیت شما بسیار فرخنده است؛ تردید را از دل بزدایید و بر خدا توکل کنید. صبری که پیشه کرده‌اید ثمر خواهد داد و مرادتان حاصل می‌گردد.