غزل شمارهٔ ۱۲۶۷
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 1267
در عشق آتشینش آتش نخورده آتش
بی چهره خوش او در خوش هزار ناخوش
دل از تو شرحه شرحه بنشین کباب می خور
خون چون میست جوشان بنشین شراب می چش
گوشی کشد مرا می گوشی دگر کشد وی
ای دل در این کشاکش بنشین و باده می کش
هفت اخترند عامل در شش جهت ولیکن
ای عشق بردریدی این هفت را از آن شش
گاهی چو آفتابم سرمایه بخش صد مه
گه چون مهم گذاران در عشق یار مه وش
گر منکری گریزد از عشق نیست نادر
کز آفتاب دارد پرهیز چشم اعمش
صدغ الوفاء حقاء من فقدکم مشوش
وجه الولاء حقاء من عبرتی منقش
القلب لیس یلقی نادیک کیف یصبر
الاذن لیس یلقن حادیک کیف ینعش