غزل شمارهٔ ۱۷۵۵

در طریقت دو صد کمین دارم

لیک صد چشم خرده بین دارم

این نشان ها که بر رخم پیداست

دانک از شاه هم نشین دارم

آن یکی گنج کز جهان بیش است

در دل و جان خود دفین دارم

ظلمت شک جای من بادا

گر از آن رو سر یقین دارم

من نهانی ز جبرییل امین

جبرییل دگر امین دارم

نقش چین مر مرا چه کار آید

چونک بر رخ ز عشق چین دارم

اسپ اقبال را ببرم پی

زانک بر پشت عشق زین دارم

پای دار است جان من در عشق

چونک پاهای آهنین دارم

از دمم بوی باغ می آید

کز درون باغ و یاسمین دارم

از فرح پایم از زمین دور است

چونک در لامکان زمین دارم

رو به تبریز شرح این بطلب

زانک من این ز شمس دین دارم