غزل شمارهٔ ۲۱۰۶

مست رسید آن بت بی باک من

دردکش و دلخوش و چالاک من

گفت به من بنگر و دلشاد شو

هیچ به خود منگر غمناک من

ز آب و گل این دیده تو پرگل است

پاک کنش در نظر پاک من

دست بزد خرقه من چاک کرد

گفت مزن بخیه بر این چاک من

روی چو بر خاک نهادم بگفت

پاک مکن روی خود از خاک من

ای منت آورده منت می برم

ز آنک منم شیر و تو شیشاک من

نفت زدم در تو و می سوز خوش

لیک سیه می نکند زاک من