غزل شمارهٔ ۲۱۰۷
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 2107
جان منی جان منی جان من
آن منی آن منی آن من
شاه منی لایق سودای من
قند منی لایق دندان من
نور منی باش در این چشم من
چشم من و چشمه حیوان من
گل چو تو را دید به سوسن بگفت
سرو من آمد به گلستان من
از دو پراکنده تو چونی بگو
زلف تو و حال پریشان من
ای رسن زلف تو پابند من
چاه زنخدان تو زندان من
دست فشان مست کجا می روی
پیش من آ ای گل خندان من