غزل شمارهٔ ۳۱۹۴
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 3194
وقتت خوش ای حبیبی بشنو به حق یاری
ارحم حنین قلبی لا تسع فی ضراری
دل را مکن چو خاره مگزین ز ما کناره
یا منیة الفاد دار ولا تمار
ساقی خاص روحی در ده می صبوحی
اللیل قد تولی و البدر فی التواری
ای برده هوش ما را یاد آر دوش ما را
اسقیتنا کسا صرفا علی الخمار
مار را خراب کردی غرق شراب کردی
حتی بدا و افشا ما کان فی سراری
سلطان خیل مایی لیلی لیل مایی
یا لدةاللیالی یا بهجةالنهار
ای سر طور سینا وی نور چشم بینا
انت الکبیر فینا فارحم علی اصغار
هین نوبت جنون شد مستی ما فزون شد
یا مسکرالعقول یا هادم الوقار
شاه سخن ور آمد موج سخن درآمد
نحن الصدا نصدی والله خیر قاری