رباعی شمارهٔ ۱۸۹
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 3465
ای دل تا ریش و خسته میدارندت
دیوانه و پای بسته میدارندت
ماننده دانه ای که مغزی داری
پیوسته از آن شکسته میدارندت