رباعی شمارهٔ ۸۵۲
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 4128
هر لقمه خوش که بر دهان میگردد
میجوشد و صافش همه جان میگردد
خورشید و مه و فلک از آن میگردد
تا هرچه نهان بود عیان میگردد