فصل هفدهم - این مقری قرآن را درست می‌خوانَد آری صورت قرآن را درست می‌خواند

فصل هفدهم - این مقری قرآن را درست می خواند آری صورت قرآن را درست می خواند

این مقری قرآن را درست می خواند آری صورت قرآن را درست می خواند ولیکن از معنی بی خبر دلیل بر آنکه حالی که معنی را می باید رد می کند به نابینایی می خواند نظیر ش مردی در دست قندز دارد قندزی دیگر از آن بهتر آوردند رد می کند پس دانستیم قندز را نمی شناسد کسی این را گفته است که قندز است او به تقلید به دست گرفته است همچون کودکان که با گردکان بازی می کنند چون مغز گردکان یا روغن گردکان به ایشان دهی رد کنند که گردکان آنست که جغ جغ کند این را بانگی و جغجغی نیست آخر خزاین خدای بسیار ست و علم های خدای بسیار

چون اندر تبار ش بزرگی نبود

نیارست نام بزرگان شنود

روی به معنی آوردن اگرچه اول چندان نغز ننماید الا هرچند که رود شیرین تر نماید به خلاف صورت اول نغز نماید الا هرچند که با وی بیشتر نشینی سرد شوی کو صورت قرآن و کجا معنی قرآن در آدمی نظر کن کو صورت او و کو معنی او که اگر معنی آن صورت آدمی می رود لحظه ای در خانه اش رها نمی کنند مولانا شمس الدین قدس الله سره می فرمود که قافله ای بزرگ به جایی می رفتند آبادانی نمی یافتند و آبی نی ناگاه چاهی یافتند بی دلو سطلی به دست آوردند و ریسمان ها و این سطل را به زیر چاه فرستادند کشیدند سطل بریده شد دیگری را فرس