قلم:

غزل شمارهٔ ۳۸۹

باز از شراب دوشین، در سر خمار دارم

وز باغِ وصلِ جانان، گل در کنار دارم

سرمست اگر به سودا برهم زنم جهانی

عیبم مکن که در سر سودای یار دارم

ساقی بیار جامی کز زهد توبه کردم

مطرب بزن نوایی کز توبه عار دارم

سیلابِ نیستی را سر در وجود من ده

کز خاکدان هستی بر دل غبار دارم

شستم به آب غیرت نقش و نگار ظاهر

کاندر سراچهٔ دل، نقش و نگار دارم

موسیِ طور عشقم در وادی تمنا

مجروح لن ترانی چون خود هزار دارم

رفتی و در رکابت دل رفت و صبر و دانش

بازآ که نیم‌جانی بهر نثار دارم

چندم به سر دوانی پرگاروار گِردت؟

سرگشته‌ام ولیکن، پای، استوار دارم

عقلی تمام باید تا دل قرار گیرد

عقل از کجا و دل کو تا برقرار دارم؟

زآن می که ریخت عشقت در کام جان سعدی

تا بامداد محشر در سر خمار دارم

حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.

← شعر قبلی فهرست کل اشعار این بخش شعر بعدی →