قلم:

رباعی شمارهٔ ۱۶

گویند هوای فصل آزار خوش‌ست

بوی گل و بانگ مرغ گلزار خوش‌ست

ابریشم زیر و نالهٔ زار خوشست

ای بی‌خبران! این همه با یار خوش‌ست

حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.

← شعر قبلی فهرست کل اشعار این بخش شعر بعدی →