قلم:
حکایت شمارهٔ ۱۶
شیخ اجل مصلح‌الدین سعدی شیرازی — گلستان سعدی شماره 148
ظَمَأٌ بِقَلْبی لا یَکادُ یُسیغُهُ
رَشْفُ الزُّلالِ وَلَوْ شَرِبْتُ بُحُوراً
خرّم آن فرخنده‌طالع را که چشم
بر چنین روی اوفتد هر بامداد
مستِ می بیدار گردد نیم‌شب
مستِ ساقی، روزِ محشر بامداد
✨ تعبیر و پیام شعر:
حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.