قلم:

شمارهٔ ۵

زر به اَمرَد کسی دهد به‌گزاف

که نداند طریقتِ زردشت

‌هر کجا سرو‌قامتی بینی

‌چشم در روی کن، خَیو در مشت

‌چون نه کونش دری ّ و نه شلوار

‌بی‌گناهت کسی نخواهد کشت

‌ور جماع آرزوت می‌‌باشد

‌تا به خاتم فروکنی انگشت

‌حاصل آن بیش نیست آخر کار

‌که شود با تو نرم کنگ و درشت

‌گر تأمل کنی، بدان مانَد

‌که خری را خری رَوَد در پشت

حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.

← شعر قبلی فهرست کل اشعار این بخش شعر بعدی →