قلم:

شمارهٔ ۶

دی مردکی آبِ پشت می‌‌ریخت به دشت

می‌‌گفت و از این حدیث می ‌درنگذشت

‌باری چو گناهکار می‌‌باید بود

‌هم در کفِ پاک بِه که در کونِ پَلَشت

حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.

← شعر قبلی فهرست کل اشعار این بخش شعر بعدی →