قلم:

المجلس الاول

با روی همچو ماه و قد سرو همچو ساج

با گیسوی سیاه و کس و کون همچو عاج

ای مرد خرد مباش زنهار

چندین ز پی جَماع رنجه

‌آخر لغت این قدر ندانی

‌کالرّاحة اندرون پنجه؟

ای دوست اگر رازی و گر شیرازی

‌دانی چه بود جماع بی انبازی؟

کاندر کنجی به خلوتی بنشینی

‌وز کف کس و کون هر که خواهی سازی

حکمت و پند سعدی: دعوت به اعتدال، مروت، نیک‌نامی و پرهیز از مردم‌آزاری.

← شعر قبلی فهرست کل اشعار این بخش شعر بعدی →