قلم:
غزل شماره 272
خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی — غزلیات شماره 272
باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش
وین سوخته را محرم اسرار نهان باش
ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش
در خرقه چو آتش زدی ای عارف سالک
جهدی کن و سرحلقهٔ رندان جهان باش
دلدار که گفتا به توام دل نگران است
گو می‌رسم اینک به سلامت، نگران باش
خون شد دلم از حسرت آن لعل روان بخش
ای درج محبت به همان مهر و نشان باش
تا بر دلش از غصه غباری ننشیند
ای سیل سرشک از عقب نامه روان باش
حافظ که هوس می‌کندش جام جهان بین
✨ تعبیر و پیام شعر:
نیت شما بسیار فرخنده است؛ تردید را از دل بزدایید و بر خدا توکل کنید. صبری که پیشه کرده‌اید ثمر خواهد داد و مرادتان حاصل می‌گردد.