غزل شماره 74

حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

باده پیش آر که اسباب جهان این همه نیست

از دل و جان شرف صحبت جانان غرض است

غرض این است، وگرنه دل و جان این همه نیست

منت سدره و طوبی ز پی سایه مکش

که چو خوش بنگری ای سرو روان، این همه نیست

دولت آن است که بی خون دل آید به کنار

ور نه با سعی و عمل باغ جنان این همه نیست

پنج روزی که در این مرحله مهلت داری

بر لب بحر فنا منتظریم ای ساقی

فرصتی دان که ز لب تا به دهان این همه نیست

زاهد ایمن مشو از بازی غیرت، زنهار

که ره از صومعه تا دیر مغان این همه نیست

دردمندی‌ من سوختهٔ زار و نزار

ظاهرا حاجت تقریر و بیان این همه نیست

نام حافظ رقم نیک پذیرفت ولی

پیش رندان رقم سود و زیان این همه نیست

حافظ در این غزل می‌گوید که ارزش دنیا و هرچه در آن است، در برابر لذت و وصال معشوق هیچ است. او معتقد است که باید از این فرصت کوتاه زندگی نهایت استفاده را برد و به دل خوش زیست، چرا که عمر دنیا فانی و ناپایدار است. در نهایت هم به زاهد هشدار می‌دهد که مغرور عبادت خود نشود و از رحمت خدا ناامید نگردد، زیرا راه رسیدن به حق از راه‌های مختلفی می‌گذرد و تنها به ظاهر عبادت نیست.